Przejdź do głównej zawartości

O książce - "Czarownice z Wolfensteinu. Wstęga i kamień"

Autor: Julia Bernard
Wydawnictwo: Videograf
gatunek: fantastyka, fantasy, science fiction
Ilość stron: 250
czas trwania (audiobook): 13 h 34 minut
rok wydania: 2014














Kilka dni z dala od Ami, kilka dni wariowania z bezczynności, kilka dni słuchania wynurzeń Peruna o zajebistości własnej. A Amelia żyje sobie spokojnie z trzema facetami pod jednym dachem i bynajmniej nie musi słuchać teologicznego bełkotu.


Tom pierwszy "Czarownic z Wolfensteinu" mnie zachwycił. Dlatego wiele oczekiwałam od tomu drugiego, który pozostawił we mnie mieszane uczucia.

Przez większość książki miałam dość Amelki, jej rozterek, jej wahań nastroju. Zaczęłam jej wręcz nie znosić, a książkę czytałam tylko ze względu na Peruna i inne słowiańskie bóstwa.

Zastanawiam się zatem jak opisać swoje emocje po lekturze. Skupić się na pozytywach, negatywach?

"Czarownice z Wolfensteinu" polubiłam za Nawie, możliwość poznania tej krainy i fabułę, w której można poznać nie do końca znane bóstwa słowiańskie. Dlatego też największym według mnie autem książki są nawiązania do wierzeń słowiańskich. To coś nowego na rynku. I dlatego też, chociaż drugi tom jest zdecydowanie słabszy od pierwszego, to ja i tak będę pragnęła poznać tom III.

Ogromnie brakowało mi Matyldy i Adeli. Choć pojawiały się w snach, to wciąż było mi za mało. Co prawda, zamian dostaliśmy inne postacie ze świata magicznego (choćby Iana), jednak ja naprawdę polubiłam Matyldę i nie potrafię się pogodzić z jej śmiercią.

Amelka przez zdecydowaną większość książki ma roszczeniową postawę oraz zachowuje się jak rozkapryszona nastolatka. Wiele mogłam jej wybaczyć (bo żałoba), lecz mimo wszystko miałam pewne oczekiwania wobec jej. Uważam, iż wcześniej mogła coś robić zamiast się bawić w nałogi.

Perun... chyba moje ulubione bóstwo. On zawsze jest przygotowany na wszystko, co widać i w tej części. Czysty geniusz, trochę psychopata (no dobra, jest psychopatą). Bóg - geniusz, dla którego intrygi to chleb powszedni. Zdecydowanie mój ulubiony bohater, dla którego przeczytam tom następny.

Jednego jestem pewna, bez Peruna ta książka byłaby nudna. On dodał w niej nutki napięcia, on sprawił, że człowiek się głowił nad planem. Chociaż pojawia się też Weres i Rod. Ci też mają swój plan. Szczerze powiem, iż wojny między bóstwami są naprawdę ciekawe do czytania.


Rozmyślania bohaterów nad swoim losem, pseudo filozofia, rozterki Amelki czy Diega sprawiają, iż książka traci na wartości. A tych rozmyślań jest wiele. Wówczas się nudziłam, i miałam ochotę skończyć z tą książką.

Ale nie brakuje ciekawych wątków, czasem zabawnych fragmentów. Nigdy nie zapomnę epopei smsowej. Sama chyba jestem trochę jak Amelka, chodzi mi o to, że też niektóre rzeczy, które zrobiłam, za bardzo analizuję. A tak czasem nie warto robić.

Ian też jest dość ciekawą postacią. Taki zabawowy chłopak, który jednak coś ukrywa, coś na temat swojej postaci. Jak na postać drugoplanową, bardzo rozbudowano jego postać. Lecz zakończenie sugeruje, iż jeszcze się z nim spotkam... ;)

Jak na początku powieść się dłużyła, tak pod koniec powieści akcja poszybowała szybkim tempem naprzód. Zrobiło się wówczas naprawdę gorąco i ciekawie. Jednak epilog, znowu pełen smutnych emocji, pozostawił jakiś lekki niedosyt.

Zastanawiam się, czy nie jestem dziwna. Bowiem, choć to Amelka i Diego są głównymi, pozytywnymi bohaterami, tak ja głęboko kibicowałam Perunowi. Jakoś chciałam, aby on wygrał, by wciąż wygrywał. Ta postać to dla mnie mistrzostwo i naprawdę nie chciałabym się z nią pożegnać. Mam nadzieję, że w następnym tomie nadal będzie sobą.

Zatem książka jest przyjemna. Co prawda, na początku może zanudzić, jednak później, przede wszystkim dzięki Perunowi, akcja się rozkręci. Chociaż pod koniec będzie kilka bardzo wciągających wątków, dla których warto książkę poznać.

Moja ocena: 6/10



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Umil sobie wakacyjny czas na 5 sposobów.

Pomyślałam sobie, że może stworzę post, w którym przedstawię kilka moich sposobów na umilenie sobie czasu wakacyjnego. Nie będzie w tym wpisie niż odkrywczego. Większość sposób na pewno znacie. Aczkolwiek myślę, że będzie to miła odskocznia od moich opinii na temat książek. :)

1. Przy pikniku!
Przeważnie pikniki robię na kocu, jednak odkąd odkrywam pieniek wokół kamieni, to tak sobie przesiaduję z znajomymi. Pieniek służy za stolik, na stoliku zaś dajemy wszystko, co ze sobą przynieśliśmy: jakieś napoje, kanapki (np. z pasztetem Profi, który był ostatnio na promocji :D), czy inne smakołyki (czyt. słodycze).

Moje miejsce jest ciche i spokojne, więc czasem nawet sama się tam wybieram, by się wyciszyć, pomyśleć, zapomnieć o czasie i obowiązkach.

Taka chwila wytchnienia jest potrzebna każdemu z nas, więc ją polecam na sam początek. :)






2. Z książką. :)
Nie mogło zabraknąć książki.

Czy to w domu, czy na dworze, czy w podróży, na wycieczce - zawsze warto mieć ze sobą książkę, by móc przeczytać…

O książce - "Ogarnij swój dzień"

Autor: Karina Sęp
Wydawnictwo: Oficynka
gatunek: poradniki
Ilość stron: 198
rok wydania: 2016



Marzenia, ich spełnianie i życie w sposób, jaki sobie wymyśliłam kiedyś i wciąż wymyślam, modyfikuję i realizuję, dodaje mi skrzydeł i powoduje, że ciągle mi się chce.
Następny poradnik, który wpadł w moje ręce. I o którym mogę napisać kilka słów.

Lubię poradniki. Te dobre, te gorsze i te złe. Z prawie każdego można coś znaleźć dla siebie, a jeśli jakiś poradnik jest zły, to można dodać na jego temat opinię w cyklu "tego nie kupujcie! To jest złe".

"Ogarnij swój dzień" jest poradnikiem, który ma za zadanie pomóc w zaplanowaniu dni. W książce znajdziemy pewną rzecz, tekturkę, która może służyć za zakładkę. Tekturka ta zwana jest mapą planów - mapą działań. Na jednej jest stronie jest 9 kwadracików, w których są poszczególne grupy np. na środku jest "Moi bliscy, mój dom, mój dzień, moje życie" albo u góry po lewej stronie: "porządek, przestrzeń, przeźroczystoś…

O książce -"Żniwiarz. Początek obłudy"

Autor: Beata Goździewska
Wydawnictwo: Papierowy Motyl
gatunek: literatura piękna
Ilość stron: 172
rok wydania: 2015



Odkąd Ryan pamiętał, zawsze inaczej patrzył na świat. Nie tylko potrafił poczuć, zobaczyć, dotknąć, usłyszeć lub zasmakować wszystkiego wokół. Potrafił spostrzec znacznie więcej. Potrafił zobaczyć duszę.
Następna krótka książka, którą miałam przyjemność poznać. Głównym bohaterem jest Ryan, którego rodzina należy do grona Łowców. Wiecie - osób, które uganiają się za demonami. Ryan posiada dodatkowe moce, na które różni ludzie różnie patrzą.

Historie o żniwiarzach są mi znane różnych źródeł. Żniwiarz kojarzy mi się osobą zakrytą w kaptur, mającą kosę, czyli z Śmiercią. Pamiętam nawet taki serial "Trup jak ja", w którym główna bohaterka umiera i staje się właśnie takim żniwiarzem, który swoim dotykiem zabija.
Chociaż był też inny serial pt "Żniwiarz". Tam główny bohater staje się takim jakby Łowcą Głów, czyli łapie dusze, które uciekły z piekła. Oba seri…